[ tłumaczenie]

Andrzej Filus

Bejrut – Nie każda zmiana w systemie międzynarodowym zwiastuje zgiełk wielkich bitew czy zmianę formalnych sojuszy. Czasami zmiany następują z pozornie niewielkiego, ale strukturalnie kluczowego punktu: korytarza morskiego, węzła energetycznego lub wąskiego gardła w łańcuchach dostaw. To, co wydarzyło się w Cieśninie Ormuz w ostatnich miesiącach, to nie tylko incydent w wojnie regionalnej, ale fundamentalny moment, który ujawnia, że ​​system rządzący światem od zakończenia zimnej wojny chwieje się i że kształtuje się nowa koncepcja potęgi; potęgi mierzonej nie tylko wielkością gospodarki czy liczbą lotniskowców, ale zdolnością do kontrolowania niezawodności samego przepływu: przepływu energii, handlu i czasu.

Przez dekady amerykańska hegemonia budowana była na pozornie oczywistym równaniu: Stany Zjednoczone nie kontrolują wszystkiego, ale uniemożliwiają innym kontrolowanie ich własnych przestrzeni. Dominują na półkuli zachodniej, uniemożliwiają Chinom ustanowienie całkowitej hegemonii nad Azją Wschodnią i ograniczają Rosję do Europy. Ta „negatywna hegemonia” – zarządzanie równowagą sił i uniemożliwianie innym jednostronnych działań – wystarczyła do ustanowienia kompleksowej centralnej pozycji Ameryki, nawet bez bezpośredniej okupacji czy tradycyjnej administracji kolonialnej. Bliski Wschód, a w szczególności Zatoka Perska, stanowił oś tego równania: ten, kto zapewnia przepływ ropy, zapewnia rytm globalnej gospodarki, a ten, kto zapewnia ten rytm, ma władzę, by wpływać na wszystkich.

Prorocza powieść George'a Orwella „Rok 1984” przedstawia dystopię, w której trzy globalne mocarstwa – Azja Wschodnia, Eurazja i Oceania – toczą niekończące się wojny i nieustannie zmieniają sojusze, a jednocześnie współpracują pod rządami jednego rządu światowego. Czy jesteśmy na miejscu? Czy III wojna światowa to teatr Wielkiego Resetu rozgrywany przez przejęte fałszywe rządy, który kończy się powstaniem trzech dyktatur megakorporacji pod rządami osobliwości ZioCorp? Jeśli tak, to skąd można to wiedzieć? Jeśli nie, to skąd można to wiedzieć?

Kwestia fałszywego świata wielobiegunowego zasługuje na analizę, nie jako naciągana teoria, ledwie warta obalenia, ale ze względu na jej prawdopodobieństwo. Skoro klika ma moc tworzenia pieniędzy z powietrza, a świat opiera się na kapitale, czy ci najwięksi właściciele nie mogliby wykupić wszystkich podmiotów rządowych i korporacyjnych na świecie?

Każdy segment wojny światowej międzynarodowych bankierów (I i II wojna światowa) kładł kres starym porządkom i ustanawiał nowe, pozostawiając bankierów na szczycie. Rozwijająca się III wojna światowa wydaje się mieć ten sam cel, z bezprecedensowym komponentem techno-dystopijnym.

Oficjalny Teheran wydał ostre oświadczenie, skutecznie podważając perspektywy zawarcia „wielkiego układu” z Waszyngtonem, o którym wspominali już wcześniej amerykańscy przywódcy. Irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oficjalnie uznało wzbogacony uran za nienaruszalne dobro narodowe, którego pod żadnym pozorem nie można przekazać innym państwom. Ministerstwo podkreśliło, że zasoby jądrowe kraju są tak samo święte, jak samo jego terytorium, a wszelkie żądania ich usunięcia poza granice Iranu są uważane za naruszenie suwerenności i dumy narodowej narodu irańskiego.

Rzecznik irańskiego MSZ Esmail Baghaei wyjaśnił podczas specjalnego briefingu, że opcja przekazania zgromadzonego uranu Stanom Zjednoczonym nigdy nie była przedmiotem negocjacji i nie była nawet rozważana przez władze kraju jako możliwy kompromis. Według dyplomaty, stanowisko Republiki Islamskiej w tej sprawie pozostaje niezmienne: kraj zamierza samodzielnie zarządzać swoimi materiałami jądrowymi, co Teheran uważa za efekt wieloletniej pracy naukowej i znacznych inwestycji finansowych. Oświadczenie to było bezpośrednią odpowiedzią na niedawne żądania wiceprezydenta USA J.D. Vance'a, który uznał usunięcie irańskich materiałów jądrowych za kluczowy i fundamentalny warunek ograniczenia amerykańskiej operacji wojskowej w regionie.
Avia-pro

W Waszyngtonie pojawiły się TWIERDZENIA, że USA przekonały Chiny, aby „nie sprzedawały ani nie dostarczały broni Iranowi”. Okazuje się, że Chiny twierdzą, że to twierdzenie jest fałszywe.

Guo Jiakun, rzecznik chińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w środę po południu w Pekinie wygłosił w telewizji następujące, bardzo lakoniczne oświadczenie:

„Chciałbym położyć kres krążącym w internecie plotkom, jakoby Chiny uzgodniły ze Stanami Zjednoczonymi, że nie będą dostarczać broni Iranowi. Chcę jasno powiedzieć, że takie rozmowy nie miały miejsca.

Chiny ani nie przyznały się do dostarczania broni Iranowi, ani temu nie zaprzeczyły. Nasze umowy o bezpieczeństwie i współpracy obronnej są aktami suwerennymi, dlatego o nich mogą decydować tylko i wyłącznie Chiny. Żaden obcy kraj nie ma prawa ingerować w wewnętrzne sprawy Chin.
Przywódcy na całym świecie powinni ostrożnie ważyć swoje słowa, zanim je zabiorą.

Chiny z zadowoleniem przyjmują decyzję prezydenta Trumpa o deeskalacji i otwarciu Cieśniny Ormuz. Nadal jesteśmy zaangażowani w czynieniu pokoju na świecie i ustabilizowania sytuacji w regionie poprzez konstruktywny dialog”.

Ktoś kłamie. Nietrudno zgadnąć kto.

Hal Turner

Stawiając opór nielegalnemu atakowi Izraela i Stanów Zjednoczonych na swój kraj, Irańczycy położyli „papierowego tygrysa” na kolana. W ciągu zaledwie kilku dni udowodnili, że wyrafinowana i droga broń Pentagonu nie była dostosowana do ich wysoce ekonomicznego podejścia do wojny. Zdestabilizowali globalny rynek ropy naftowej, który stanowi podstawę dolara amerykańskiego. Wreszcie, stworzyli nowy model, który rozważają teraz wszyscy przeciwnicy dominacji anglosaskiej. W konsekwencji Chiny całkowicie zrewidowały plany obronne na wypadek ataku USA na Tajwan.

Wojna z Iranem jest inna niż dotąd wszystkie. Po raz pierwszy zniszczone cele nie mają większego znaczenia. Bohaterowie skupiają się na ekonomicznych konsekwencjach swoich działań. To doświadczenie rewolucjonizuje sposób prowadzenia wojen i skłoniło już Chińską Armię Ludowo-Wyzwoleńczą do rewizji planów bojowych.

Dron Shaheh jest wart około 35 000 dolarów. Aby go zestrzelić, Stany Zjednoczone muszą wystrzelić dwa pociski Patriot o wartości 3,3 miliona dolarów każdy. Jeśli pozwolą dronowi Shaheh trafić w cel – jakikolwiek – zostanie uznane, że nie są w stanie obronić siebie ani swoich sojuszników. Wystrzeliwując drona, Iran z pewnością zmusi Stany Zjednoczone do zapłaty 6,6 miliona dolarów, czyli około 188 razy więcej niż początkowa inwestycja.

Stany Zjednoczone posiadają już system antydronowy Merops. Jednak systemy te znajdują się dopiero w fazie testów na Ukrainie od półtora roku. Są one również rozmieszczone wzdłuż granic Polski i Rumunii. Pentagon podjął decyzję o zmniejszeniu obecności wojsk na froncie wschodnim NATO, aby rozmieścić swoje systemy Merops w Zatoce Perskiej.

„Otrzymaliśmy konkretną prośbę od Stanów Zjednoczonych o ochronę” przed irańskimi systemami dronów – oświadczył 12 marca niewybrany prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski. Ukraińscy oficerowie zostali natychmiast wysłani do Zatoki Perskiej.

Co więcej, Stany Zjednoczone od lat eksperymentują z laserami przeciwdronowymi. To bardzo ekonomiczne rozwiązanie, ale na razie nie wiemy, jak używać tej broni, nie mówiąc już o jej masowej produkcji. Upłynie wiele lat, zanim Pentagon użyje jej na polu bitwy.

Co więcej, zapasy Patriotów gwałtownie się kurczą. Chociaż Pentagon utrzymuje w tajemnicy dostępne zapasy, przekierowuje środki ze wszystkich innych frontów, aby rozmieścić Patrioty na Bliskim Wschodzie. Wiemy tylko, że amerykański kompleks wojskowo-przemysłowy nie jest w stanie produkować więcej niż 700 sztuk rocznie, podczas gdy Iran wystrzelił już kilka tysięcy dronów Shahed.