[tłumaczenie]

Andrzej Filus

Ministrowie spraw zagranicznych Iranu i Pakistanu odbyli drugą rozmowę telefoniczną w ciągu 24 godzin

Teheran, IRNA – Minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi i jego pakistański odpowiednik Mohammad Ishaq Dar odbyli w poniedziałek drugą w ciągu 24 godzin rozmowę telefoniczną, aby omówić bieżącą sytuację w regionie.

Podczas rozmowy obaj ministrowie spraw zagranicznych poruszyli również kwestie związane z dwutygodniowym zawieszeniem broni między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, które wygaśnie za niecałe dwa dni.

Pakistan pełnił rolę mediatora między oboma krajami, organizując w zeszły weekend w Islamabadzie negocjacje między czołowymi delegacjami Iranu i USA.

[ tłumaczenie]

Andrzej Filus

Bejrut – Nie każda zmiana w systemie międzynarodowym zwiastuje zgiełk wielkich bitew czy zmianę formalnych sojuszy. Czasami zmiany następują z pozornie niewielkiego, ale strukturalnie kluczowego punktu: korytarza morskiego, węzła energetycznego lub wąskiego gardła w łańcuchach dostaw. To, co wydarzyło się w Cieśninie Ormuz w ostatnich miesiącach, to nie tylko incydent w wojnie regionalnej, ale fundamentalny moment, który ujawnia, że ​​system rządzący światem od zakończenia zimnej wojny chwieje się i że kształtuje się nowa koncepcja potęgi; potęgi mierzonej nie tylko wielkością gospodarki czy liczbą lotniskowców, ale zdolnością do kontrolowania niezawodności samego przepływu: przepływu energii, handlu i czasu.

Przez dekady amerykańska hegemonia budowana była na pozornie oczywistym równaniu: Stany Zjednoczone nie kontrolują wszystkiego, ale uniemożliwiają innym kontrolowanie ich własnych przestrzeni. Dominują na półkuli zachodniej, uniemożliwiają Chinom ustanowienie całkowitej hegemonii nad Azją Wschodnią i ograniczają Rosję do Europy. Ta „negatywna hegemonia” – zarządzanie równowagą sił i uniemożliwianie innym jednostronnych działań – wystarczyła do ustanowienia kompleksowej centralnej pozycji Ameryki, nawet bez bezpośredniej okupacji czy tradycyjnej administracji kolonialnej. Bliski Wschód, a w szczególności Zatoka Perska, stanowił oś tego równania: ten, kto zapewnia przepływ ropy, zapewnia rytm globalnej gospodarki, a ten, kto zapewnia ten rytm, ma władzę, by wpływać na wszystkich.

Prorocza powieść George'a Orwella „Rok 1984” przedstawia dystopię, w której trzy globalne mocarstwa – Azja Wschodnia, Eurazja i Oceania – toczą niekończące się wojny i nieustannie zmieniają sojusze, a jednocześnie współpracują pod rządami jednego rządu światowego. Czy jesteśmy na miejscu? Czy III wojna światowa to teatr Wielkiego Resetu rozgrywany przez przejęte fałszywe rządy, który kończy się powstaniem trzech dyktatur megakorporacji pod rządami osobliwości ZioCorp? Jeśli tak, to skąd można to wiedzieć? Jeśli nie, to skąd można to wiedzieć?

Kwestia fałszywego świata wielobiegunowego zasługuje na analizę, nie jako naciągana teoria, ledwie warta obalenia, ale ze względu na jej prawdopodobieństwo. Skoro klika ma moc tworzenia pieniędzy z powietrza, a świat opiera się na kapitale, czy ci najwięksi właściciele nie mogliby wykupić wszystkich podmiotów rządowych i korporacyjnych na świecie?

Każdy segment wojny światowej międzynarodowych bankierów (I i II wojna światowa) kładł kres starym porządkom i ustanawiał nowe, pozostawiając bankierów na szczycie. Rozwijająca się III wojna światowa wydaje się mieć ten sam cel, z bezprecedensowym komponentem techno-dystopijnym.

Oficjalny Teheran wydał ostre oświadczenie, skutecznie podważając perspektywy zawarcia „wielkiego układu” z Waszyngtonem, o którym wspominali już wcześniej amerykańscy przywódcy. Irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oficjalnie uznało wzbogacony uran za nienaruszalne dobro narodowe, którego pod żadnym pozorem nie można przekazać innym państwom. Ministerstwo podkreśliło, że zasoby jądrowe kraju są tak samo święte, jak samo jego terytorium, a wszelkie żądania ich usunięcia poza granice Iranu są uważane za naruszenie suwerenności i dumy narodowej narodu irańskiego.

Rzecznik irańskiego MSZ Esmail Baghaei wyjaśnił podczas specjalnego briefingu, że opcja przekazania zgromadzonego uranu Stanom Zjednoczonym nigdy nie była przedmiotem negocjacji i nie była nawet rozważana przez władze kraju jako możliwy kompromis. Według dyplomaty, stanowisko Republiki Islamskiej w tej sprawie pozostaje niezmienne: kraj zamierza samodzielnie zarządzać swoimi materiałami jądrowymi, co Teheran uważa za efekt wieloletniej pracy naukowej i znacznych inwestycji finansowych. Oświadczenie to było bezpośrednią odpowiedzią na niedawne żądania wiceprezydenta USA J.D. Vance'a, który uznał usunięcie irańskich materiałów jądrowych za kluczowy i fundamentalny warunek ograniczenia amerykańskiej operacji wojskowej w regionie.
Avia-pro

W Waszyngtonie pojawiły się TWIERDZENIA, że USA przekonały Chiny, aby „nie sprzedawały ani nie dostarczały broni Iranowi”. Okazuje się, że Chiny twierdzą, że to twierdzenie jest fałszywe.

Guo Jiakun, rzecznik chińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w środę po południu w Pekinie wygłosił w telewizji następujące, bardzo lakoniczne oświadczenie:

„Chciałbym położyć kres krążącym w internecie plotkom, jakoby Chiny uzgodniły ze Stanami Zjednoczonymi, że nie będą dostarczać broni Iranowi. Chcę jasno powiedzieć, że takie rozmowy nie miały miejsca.

Chiny ani nie przyznały się do dostarczania broni Iranowi, ani temu nie zaprzeczyły. Nasze umowy o bezpieczeństwie i współpracy obronnej są aktami suwerennymi, dlatego o nich mogą decydować tylko i wyłącznie Chiny. Żaden obcy kraj nie ma prawa ingerować w wewnętrzne sprawy Chin.
Przywódcy na całym świecie powinni ostrożnie ważyć swoje słowa, zanim je zabiorą.

Chiny z zadowoleniem przyjmują decyzję prezydenta Trumpa o deeskalacji i otwarciu Cieśniny Ormuz. Nadal jesteśmy zaangażowani w czynieniu pokoju na świecie i ustabilizowania sytuacji w regionie poprzez konstruktywny dialog”.

Ktoś kłamie. Nietrudno zgadnąć kto.

Hal Turner